Raz na kabaretowo...

Lepiej solo kawę pić,
niż bez kawy w parze żyć...

Kawa musi być...
gorąca jak piekło,
czarna jak diabeł,
czysta jak anioł,
słodka jak miłość.

ROZTERKI PEWNEGO KAWOSZA Stoi przede mną świeżo nalana, Kawa, prawdziwa. Na stół podana… Czarna dama. Stoi i aromatem swym kusi, Pewnie niezwykle mocna być musi… Uff, jak gorąca! Ach, jak pachnąca! I jak czarownie parą dymiąca! Jej pianka skrzy się, ciepło paruje, Para się sennie wije i snuje… A skąd ta piana? Rzecz niezbadana, Lecz dla efektu jest pożądana. Do tego jakże ponętnie wabi, Choć bywasz silny, tu będziesz słaby... I choćbyś bronił się z całej siły, Myśl o niej sprawia dreszcz ciała miły… I choćbyś nie wiem jak się opierał, Przegrany jesteś tu, jak cholera… Najpierw powoli do ust ją podnoszę, Bo pić w pośpiechu kawy nie znoszę… I delektuję się jej widokiem, Czuję ją w nozdrzach… I pieszczę wzrokiem… O, co za boski napój z tej kawy! Nie, nie zakończę szybko zabawy, Więc ją odstawiam..., bo choć spragniony I niecierpliwy, i wytęskniony Jestem jej smaku i aromatu, Nie chcę zbyt szybko doświadczyć jej braku… Siedzę przy stole. Naprzeciw - ona. Czarna, pachnąca i lekko spieniona… Kochanka wyśniona. Stoi i czeka, czernią czaruje… Serce moje przyspiesza, wariuje, A co za żądze szarpią me zmysły! W głowie się roją szalone pomysły... Stoi i całą uwagę mą skupia. I myśl się taka kołacze niegłupia: Chciałbym zatopić się w tobie do dna, Tak jak cię wielbię i pragnę do cna…